Nieuwsbrief N° 114, juli 2026
Pffffff… hittegolf in Spanje en ook in Nederland…honden passen hun ritme aan en natuurlijk houden we daar rekening mee!
- Ook de afgelopen 4 weken zijn er voor verschillende honden een adoptie-gezin gevonden. Allereerst Lublu, de vader van Elvis. Hij verwisselde het opvanggezin voor zijn forever-home.
De jonge galgo Bulma werd opgemerkt door een rasliefhebber en ze was direct verliefd en dus mag Bulma bij haar komen wonen.
Onze vrijwilliger ontmoette Copito toen zij een bezoek bracht aan vrienden in Spanje waarbij zij kennismaakte met verschillende honden die nog een plek zochten. En al snel na thuiskom werd een adoptant voor Copito gevonden.
Onder de honden was ook Berto, een mooie bordercollie en ook voor hem werd een adoptie-gezin gevonden.
De vrijwilliger zag een prachtige jonge Mastin (nu Rex) aan een touw leven en zij kwam direct in actie. Lees haar verhaal verderop in de nieuwsbrief, want hij is geadopteerd!
Ninette, een jonge Duitse Staande met een nare voorgeschiedenis hoeft gelukkig ook niet lang in shelter te blijven want zij mag gaan afreizen naar haar adoptie-gezin.
En dan tenslotte Goya: na een moeilijke start in Nederland met veel onduidelijkheden rondom haar gezondheid kunnen we nu melden dat ze haar gouden mandje gevonden heeft.
- De regels rondom transport van dieren is sterk aangescherpt per 1 juli 2026. En wel zo scherp dat het bijna onmogelijk is om nog honden per wegtransport naar Nederland of België te halen. Heel veel transporteurs hebben daarom moeten besluiten te stoppen met hun werkzaamheden. Het gaat te ver om hier alle ins en outs van de wet te vermelden maar helaas lijken de honden de dupe te worden, met o.a. zeker lange verplichte rusttijden. Hierdoor duurt het transport veel langer. Gelukkig zijn er ook transporteurs die toch mogelijkheden zien. Voor ons als stichting betekent dit dat de transportkosten gestegen zijn en daarmee dus ook de adoptie-bijdrage. Mocht je meer willen weten over alle regels en verboden rondom het transport of vragen hebben dan kun je een kijkje nemen bij SAAN (Stray animal association Netherlands) of bij https://www.spreekbuiszwerfdierstichtingen.nl. Hobodogs is aangesloten bij deze Spreekbuis en heeft een donatie gedaan zodat zij hun werk kunnen blijven doen.
- Het verhaal van Rex: Rex, vrijgekocht van rondtrekkende Roma (zigeuners) in Spanje.
Toen onze vrijwilliger begin juni met haar dochter in Spanje was om een aantal shelters van Hobodogs te bezoeken troffen ze op een terrein iedere dag een jonge mastin vastgebonden aan een boom. Hij was pas 4 maanden en zat daar meestal zonder water en eten. Hij hoorde bij een groep zigeuners die daar aan het werk was. Na wat gesprekken mocht zij hem vrijkopen. Gelukkig kon hij in opvang bij haar vrienden. Terug in Nederland kreeg zij, na wat onderzoek, contact met een organisatie die kuddebewakingshonden inzet bij schaapsherders. En zo komt Rex deze maand naar de Veluwe. Hier mag hij samen met een roedels mastins iedere dag een kudde beschermen tegen de wolven.
- En natuurlijk eindigen we weer met een prachtig verhaal in:
De column van Mieke
Met hazen-handrem!
Al vanaf het vroege voorjaar kuieren ’s ochtends vroeg en ’s avonds laat, hazen door het dorp. Simon ziet ze altijd als eerste en dan gebeurt er dit:
Onmiddellijk begint Simon oorverdovend te krijsen en te gillen en springt als een dolle in het rond. Vervolgens blijft Arthur stokstijf staan, hij houdt gelukkig zijn mond en Cubana kijkt verbaasd om zich heen en vraagt zich af wat er in hemelsnaam aan de hand is.
De haas knabbelt rustig verder en pas als we héél dichtbij zijn springt hij kalm een paar meter verder. Meestal verschijnt dan vanonder een struik nog een vriend die ook naar een stukje verderop verdwijnt.
Intussen gilt Simon nog steeds. Keihard!
Pas als het hazen duo eindelijk uit zicht is kunnen we verder wandelen.
We hebben met Simon al talloze gesprekken gevoerd over dit onderwerp en dan bedoel ik: een verbod op het ordinaire gillen en krijsen. Totaal zinloos.
Want tot op heden blijft Simon volhouden dat wij er niets van begrijpen.
Dat hij enkel heel vriendelijk aan de hazen vraagt of ze de weg naar huis nog weten. Of dat ze misschien verdwaald zijn.
Dat hij graag zijn hulp aanbiedt en ze naar huis wil brengen.
Omdat hij overal in de wijde omgeving de weg weet.
Dat het voor hem een kleine moeite is.
En ja, hij moet met stemverheffing spreken anders verstaan ze hem niet.
Zegt Simon. Tja, verzin maar eens een zinnig antwoord op zoveel logica!
Goede raad was duur en we hebben lang na moeten denken over een oplossing. Maar uiteindelijk hebben we een acceptabel compromis gevonden. Althans, wij vinden het een redelijk voorstel. Simon is nog niet direct enthousiast maar staat wel open voor dit nieuwe idee,
Wat op zichzelf al prijzenswaardig is! Hij is bereid om mee te werken aan een proefperiode waarin we de nieuwe afspraken gaan uitproberen.
En wat is het voorstel, wat zijn de afspraken?
Wel, in de ochtend na 7.00u is beschaafd piepen toegestaan.
Want in ons dorp zijn de meeste mensen vroeg uit de veren.In de avond na 22.00u, wanneer bijna iedereen al slaapt, is slechts fluisteren toegestaan. Uiteraard krijgt Simon begeleiding om deze, voor hem lastige, nieuwe gedragsregels toe te passen.
Hoe dan? Nou, met een heel simpel hulpmiddel!
Simon krijgt tijdens de avondwandeling de halsband van Kendall om.Zodra ik een haas spot en Simon begint te piepen, geef ik een rukje aan de lijn. Dat werkt als een soort handrem. Een hazen-handrem!
‘Ssssttt Simon, zachtjes, sssttt…’ Ik heb de indruk dat Simon begrijpt wat ik bedoel. Het lijkt erop dat het een goed uitvoerbaar plan is.
Moeten we nog slechts een oplossing vinden voor de volgende situatie:Toen we deze week terugkwamen van de ochtendwandeling gebeurde het volgende, Paul maakt de poort open, we lopen de tuin in en… er spelen drie jonge hazen op het gazon. Vlak voor onze neus!
Simon was door het dolle heen: ‘Ik weet de weg naar huis hoor, komt goed!
Ik leg het even uit…je gaat onder de poort door, rechtsaf naar de voortuin, bij de beukenboom weer rechtsaf, dan over de sloot springen en in het maisveld alsmaar rechtdoor lopen, dan kom je voor de ingang van je hol uit!’
En weg was het drietal!
’s Avonds zaten twee hazen in de voortuin.
‘Ik mag niet praten als het avond is’ fluisterde Simon.
Ze knikten zwijgend als teken dat ze begrepen wat hij bedoelde.
En ik? Ik was opgelucht: de hazen-handrem werkt echt!
