Nieuwsbrief N° 108

By Ilse van den Oetelaar, 13 januari 2026

Hoera, we bestaan deze maand 9 jaar!

 

• Er zijn de afgelopen weken weer een aantal honden geadopteerd.  Allereerst de leuke podenco Fito. Hij werd ruim een half jaar geleden gevonden en opgevangen in een gezin en nu maakt hij de overstap naar zijn eigen adoptiegezin. Ook voor Gringo vonden we een fijn adoptiegezin. We ontmoetten Gringo de eerste keer tijdens ons bezoek aan Puntanimals in 2024. Hij viel direct op, een Greyhound tussen de Galgo’s. Een jaar later zagen we hem weer en daar hebben we voldoende gegevens en beelden van hem kunnen verzamelen om hem te koppelen aan een adoptiegezin. Ook zijn we heel blij voor Revuelo. Deze kleine galga werd na adoptie in Spanje plotseling teruggebracht naar de shelter en we troffen haar daar aan: ontredderd, niet op haar gemak. Wat geweldig dat zij nu een nieuwe kans krijgt. En wat voor een! Er wordt naar haar uitgekeken. En eindelijk was ook Milka aan de beurt. Want Milka zag al haar broertjes en zusjes geadopteerd worden nadat ze met zijn alles in de shelter terecht kwamen. Niemand leek oog te hebben voor Milka. Maar dat is gelukkig nu veranderd en ook Milka gaat naar een fijn gezin. India hadden wij niet ontmoet want zij verbleef in een opvanggezin in Spanje. Een adoptant ging op bezoek bij dit gezin en werd direct verliefd op mooie India en eenmaal thuis besloot ze dat ze heel graag India wilde adopteren. Vega verbleef korte tijd in het opvanggezin van Katrien maar ze heeft inmiddels haar intrek genomen  bij haar adoptanten. En tenslotte de vliegensvlugge adoptie van Lumpy. Een adoptant zag een foto van hem en ze dacht: die past bij ons! En nog voor dat Lumpy op onze website stond, konden wij melden: Lumpy is geadopteerd!!

 

 

 

 

 

• De beruchte datum 1 februari komt er weer aan. Het is Wereld Galgo Dag.

 

https://www.facebook.com/GalgoPodencoPlatform/

 

• Wij nodigen iedereen uit om mee te lopen met de internationale vreedzame protestmars voor de jacht/windhonden, de galgo’s en podenco’s!
  Zij zijn afhankelijk van de steun van goedwillende mensen om een beter leven te krijgen. Teveel galgo’s en podenco’s dragen littekens.

  Samen zijn we sterk en maken we het verschil!

  1 februari 2026 om 12.00u op het jaarbeursplein.

   

  Alle honden zijn welkom! we verwachten ongeveer 100 mensen met honden.

 

 

• Het slechte weer leverde prachtige plaatjes op van Hobodogs in de sneeuw. Wat leuk dat er veel mensen hun foto’s plaatsen op de Faceboekgroep Adopted Hobodogs! Zeker de vrijwilligers in Spanje genieten van deze plaatjes. Maar het slecht weer leverde natuurlijk ook veel vervelende en gevaarlijke situaties op in het verkeer. En daarom kan een gepland transport afgelopen weekend helaas niet doorgaan. Sommige adoptanten keken al heel lang uit naar hun nieuwe huisgenoot en nu moeten ze nog een aantal weken meer geduld hebben. Maar veiligheid gaat natuurlijk boven alles.

 

 

 

 

• En uiteraard….daar is ie weer…. DE COLUMN VAN MIEKE

Onzichtbaar

‘ Cubana?’
“Ja Simon”
“Wat moeten we doen om Kendall niet te vergeten? Weet jij dat?”

Cubana keek Simon zwijgend aan en dacht na. Na enkele minuten zei ze: “Hoe we Kendall nooit zullen vergeten wil je weten? Nou eh gewoon, dat gebeurt niet. Kendall was onze vriend en we gaan hem niet vergeten. Nooit. Echt niet.”
Simon knikte en herhaalde zacht voor zichzelf wat Cubana had gezegd; we gaan Kendall nooit vergeten, echt niet. Hij dacht lang en diep na over deze woorden.

‘Cubana?” 
“Ja Simon?”
“Hoe weten wij zeker dat we Kendall nooit zullen vergeten?”
“Wij hebben toch de mooie herinneringen? 
En telkens als we naar de herinneringen kijken zal Kendall heel even bij ons zijn”.

Simon moest weer lang en diep nadenken. Hij deed zijn best om te begrijpen wat Cubana bedoelde. Met een schuin hoofd en een rimpel tussen zijn oren keek hij Cubana vragend aan: “Kendall heeft toch voorgoed afscheid genomen, hoe kan hij dan weer even bij ons zijn als we mooie herinneringen bekijken?” 

“Ik ga het je uitleggen, luister: wil jij eens even op het tapijt gaan liggen, precies op de plek waar Kendall altijd lag.” Cubana keek Simon aan en knikte bemoedigend. “Toe maar”
Simon liep naar het vloerkleed, snuffelde even en ging liggen. Precies op de plek waar Kendall ’s avonds altijd lag als de kachel brandt. “Nu heel diep adem halen en de geur opsnuiven van de plek waar je nu ligt. Doe maar.” Simon deed precies wat Cubana vroeg. 

“Nu je ogen dicht doen en niets zeggen. Denk aan Kendall.”
Simon sloot zijn ogen en bleef stil en onbeweeglijk liggen.
Ook Cubana zei niets meer, ze sloot haar ogen en stopte haar neus tussen haar voorpoten.

Zo lagen ze minutenlang zwijgend en stil en met gesloten ogen.
Alleen het tikken van de klok was te horen.
Cubana deed als eerste haar ogen open en liep heel stil naar Simon.

Ze gaf hem een zacht likje over zijn neus en oren.
Langzaam opende Simon zijn ogen. “En? Hoe was het?” Vroeg Cubana.
“Het was net alsof Kendall er weer even was. Alsof we weer samen in het bos wandelden.
Precies wat je zei Cubana.” Simon was blij. 

“Ik ga mijn ronde sjouwkussen op deze plek leggen Cubana. Altijd als ik er op ga liggen zal Kendall even bij me zijn. Onzichtbaar. En nee, we zullen hem nooit vergeten.”

Die avond ging het sneeuwen en zou het ’s nachts koud worden.

Voor Cubana lag al een warme trui klaar voor de nacht. Maar eerst met een lekkere dikke winterjas naar buiten voor de laatste wandeling. Voordat Paul haar de jas aan kon doen, snoof Cubana heel diep de geur op in de jas, Daarna wreef ze met haar neus over de binnenvoering. 
“Heb je een kriebelneus?” Vroeg Paul. “Aahh, ik zie het al, je hebt een paar grijze haartjes op je neus. Van Kendall natuurlijk. Dit was zijn jas!” Toen Paul de haren wilde verwijderen draaide Cubana haar hoofd om. Alleen Simon begreep waarom.

Even later liepen een meneer en twee hondjes in een besneeuwde sprookjeswereld.
Eén meneer en twéé hondjes of ……. 
het was in het donker niet goed te zien maar je zou zeggen dat er nog een derde bij loopt….