Nieuwsbrief N° 115, augustus 2026

By Ilse van den Oetelaar, 15 augustus 2026

Veel honden zullen verlangen naar ” gewoon Hollands weer”

• De afgelopen weken  is het wat rustiger wat betreft de adoptie. We hopen dat na de vakantieperiode weer veel mensen hun hart en huis openstellen voor een Hobodog.  Blij zijn wij te kunnen melden dat kleine Nilo geadopteerd is. Nilo mag in zijn opvanggezin blijven en deelt hij het huis met Hobodog Frankie. Ook goed nieuws voor Xusa, de galgo-dame op leeftijd. Zij kan haar opvangadres binnenkort verlaten en haar intrek nemen bij echte rasliefhebbers.

 

 

 

 

 

• De problemen rondom het transport van honden vanuit Spanje naar Nederland blijven helaas bestaan. Achter de schermen zijn we heel hard aan het werk om een goede transporteur te vinden. Een goede transporteur wil zeggen: ze houden zich aan de (nieuwe) regels omtrent rij-tijden en importregels, de inrichting van de wagen is kwalitatief heel goed en veilig, ze zijn lief voor de honden en ze communiceren duidelijk met ons zodat wij duidelijkheid kunnen geven aan de shelters waarmee wij samenwerken en natuurlijk de adoptanten. Momenteel proberen we met andere stichtingen de handen ineen te slaan zodat we een goede oplossing vinden. We realiseren ons nu meer dan ooit dat we het ons zelf niet gemakkelijk hebben gemaakt door samen te werken met shelters en organisaties uit verschillende delen van Spanje want we zoeken nu dus transporteurs die in die verschillende regio’s de honden kunnen ophalen. Daarnaast hebben we te maken met verschillende contactpersonen, verschillende Spaanse plaatselijke autoriteiten die de ingewikkelde administratie rondom transport vaak anders intepreteren. De afgelopen maanden zijn wij heel druk geweest met deze administratie en het regelen van transport. Geen leuk maar vaak frusterend en tijdrovend werk en dan valt het niet mee voor het team om de moed erin te houden. Maar gelukkig hebben we de moed weer hervonden en gaan we door met ons doel: het vinden van een goede plek voor kansarme honden.

 

 

 

 

• Vanaf deze maand proberen wij elke keer een pleeghond in de schijnwerpers te zetten. Deze keer is dat  Serranito. Serranito is een oudere galgo-reu, geboren in 2014. In de volle shelter van Puntanimals wachtte hij vele jaren op een adoptiegezin. Eind 2025 kreeg hij de kans om naar Nederland te komen, maar helaas bleek hij te groot en te sterk voor zijn opvanger. Want Serranito is een hele flinke jongen en ondanks zijn wat hogere leeftijd is hij nog zeer alert en kan hij behoorlijk kracht zetten als hij bv een kat ziet. Gelukkig vonden we al snel een andere opvanggezin waar o.a. galgo Valiente woont, ook een grote stevige galgo. Nu wacht Serranito alweer vele maanden in dit opvanggezin. Hij heeft daar zijn draai gevonden is helemaal klaar voor adoptie. Zijn opvanger kan na al die maanden heel veel over hem vertellen dus bij adoptie weet je precies wat je kunt verwachten. We hopen dat ook voor Serranito er een for-ever home komt. Bij belangstelling: lees zijn beschrijving op de website, geniet van de foto’s en filmpje  en/of mail: adoptie@hobodogs.nl

 

 

 

• Over zo’n 6 weken (25 september) gaat een deel van het adoptieteam op werkbezoek in Andalusië. Daar bezoeken we de 2 shelters van Puntanimals en de betaalde opvang van HADA. De rest van het programma is nog niet helemaal bekend. Net als andere jaren nodigen wij mensen uit om hun belangstelling voor bepaalde honden kenbaar te maken zodat we ze met extra aandacht kunnen gaan ontmoeten. Mocht je vragen hebben over de hond en het gedrag, stel ze gerust!  Het is zelfs mogelijk dat wij tijdens een bezoek beeld-bellen zodat je “live” de hond kan zien! Je kunt ons mailen op: adoptie@hobodogs.nl.

 

 

 

• • Op 27 september vindt er weer een Windhondendag plaats. Georganiseerd door GINN (waarvoor hartelijke dank!!).
    Omdat een deel van het adoptieteam dan in Spanje verblijft zal alleen Michelle als bezoekster aanwezig zijn naast  een hoop andere organisaties en natuurlijk heel veel (wind) honden.Op de website van GINN lezen we:Uiteraard zal er ook weer een wandeling worden georganiseerd, die onderdeel uit zal maken van de Great Global Greyhound Walk, waaraan iedereen kan meedoen (hou de website en Facebook in de gaten voor alle laatste informatie) en natuurlijk een Doggywalk waarbij de opvanghonden op het terrein worden gepresenteerd.Dierenarts Janneke Beertsen is ook dit jaar weer van de partij en daardoor is er de mogelijkheid om je hond(en) te laten enten. Wil je hier gebruik van maken, meld dit dan uiterlijk woensdag 23 september aan jetteke.ginn@gmail.com.
    Grote cocktail: € 35,-
    Leptospirose: € 30,-
    Neusenting kennelhoest: € 30,- (los) / € 20,- (combinatie)
    Rabiës: € 30,- / € 20,- (combinatie)
    Nagels knippen: € 2,50
    En vergeet niet om je hondenpaspoort mee te nemen.Tot nu toe zijn dit de stands die zeker aanwezig zullen zijn:
    GINN
    Ronda’s Shop
    SASshop
    Stray Meets Holland
    YM Design for Dogs
    Galgo Project
    HypoDogs
    112 Carlota’s Galgo
    Galgo Rescue Nederland
    Fr-Ö-lein Marea
    Wikkies
    Dutch Galgo Lovers
    Natasja Beverloo Fotografie
    Polkadog & Petticat
    Lange Neuzen
    Galgo and Podenco Support
    2e Kans voor Podenco´s
    Hondenspeciaalzaak Het WolfjeLocatie: GSHV te Harderwijk, Walstein 106.
    Bezoekers zijn weer welkom tussen 11-16 uur.

 

 

 

 

 

• En zoals altijd eindigen we met

 

DE COLUMN VAN MIEKE

 

Love speaks in silences too
We rijden onze straat in en met een zucht van verlichting stop ik voor de garagedeur. 
Eerst de achterklep openen zodat Cubana eruit getild kan worden. 

Daarna pas de garage binnen rijden. 
Paul loopt met Cubana naar het wandelpad naast het huis; ze ruikt en kijkt om zich heen.
Het lijkt erop dat ze zich realiseert waar ze is want ze draait zich om en loopt naar ons huis. 
Dan door de poort, de tuin in, regelrecht naar de tuindeur die ik al heb open gemaakt, gaat ze naar binnen. Naar haar kussen wil ze, zo snel mogelijk naar haar kussen. 

Op haar kussen is ze veilig. Dat weet ze. Hijgend laat ze zich op haar kussen vallen….gered!
Simon en Arthur zijn ook blij dat Cubana er weer is. 
Ze kwispelen en geven haar likjes over haar neus. 

“Jeetje wat ’n ochtend!”
“Zeg dat wel, wat ’n ochtend! Maar .…ze is er nog!”
“Ik ben zo blij!”
“Ik ook.Heel erg blij!”

De koffie is klaar, ik schenk twee kopjes in.
Daar zitten we dan…met koffie aan de keukentafel, kijkend naar Cubana.

We hoeven niets te zeggen want na zoveel jaren samen zijn woorden in situaties zoals deze, vaak niet meer nodig. Dat we meer van haar houden dan we zelf beseffen, zie je aan elkaars gezicht wanneer de dierenarts belt met de mededeling dat het geen blaasontsteking, dat hij de situatie niet vertrouwt. Dat onderzoek van de organen nodig is. 

Op zo’n moment zeg je niks, helemaal niks. Je kijkt elkaar alleen maar zwijgend aan.
En je vraagt je af hoe dit gaat eindigen. 
En als het gaat eindigen zoals je vreest, dan is het zo oneerlijk want je had haar zoveel meer beloofd. Om te beginnen veel meer tijd.

Blije tijd, vrolijke tijd, gelukkige tijd. Tijd zonder angst. 
Tijd waarin ze niet langer meer gevangen zou zijn in angst.

Ze durfde de laatste weken juist een klein beetje vrolijk te zijn.
Soms zelfs een tikkeltje uitbundig.
Dan sprong ze met onhandige kalversprongen in het rond.

Dan kon je duidelijk zien dat ze niet zo goed weet hoe blij zijn eruit ziet.
Hoe dat moet leert ze van Simon. Want Simon is altijd blij.

Nee, dat is niet waar. Simon is bang van onweer. Arthur ook.
Maar Cubana niet; daarom willen de jongens als het onweert bij Cubana liggen.
Gelukkig is er bijna nooit onweer. 

Maar wat we vreesden is niet gebeurd! Ze is gewoon weer thuis! Ongelofelijk toch!

Dat betekent dat Cubana nog tijd krijgt om te leren hoe blij zijn eruit ziet.
Dat ze verder kan gaan met oefenen in gelukkig zijn.

Dat gevangen in angst ooit zal ophouden. Niet helemaal maar grotendeels.
Grotendeels is ook goed, is al meer dan genoeg.

We zitten nog steeds aan de keukentafel en zien van daaruit dat Cubana lekker ligt te slapen.
Na deze voor haar ingrijpende en angstige ochtend met onderzoeken en bloed prikken,
weet ze dat ze veilig is op háár kussen in háár huis. 

We kijken elkaar aan, er verschijnt een voorzichtige glimlach op ons gezicht,
Op je oude dag weet je één ding zeker, liefde is het enige wat telt.

Hoop sterft als laatste….
Vanochtend om 10.38u is Cubana in de armen van Paul rustig ingeslapen