Nieuwsbrief N° 110, maart 2026

By Ilse van den Oetelaar, 15 maart 2026

Het voorjaar komt eraan! Onze Spaanse honden hebben alweer van de eerste zonnestralen kunnen genieten.

• Ook deze keer beginnen we met een mooi rijtje van geadopteerde honden. De kleine Mila heeft het opvanggezin vaarwel gezegd en verblijft nu bij het adoptiegezin. Helaas wist dit hondje een opening te vinden in de omheining waardoor ze kon ontsnappen. Vele spannende uren volgden. Door inzet van een zoekgroep, vrijwilligers en Jannette werd ze gelukkig weer veilig gesteld. Bedankt allemaal! Het is natuurlijk weer een goede les voor huisbezoekers en adoptanten: de omheining moet echt heel goed gecheckt worden, voordat je een hond los in je tuin laat!
  Heel blij zijn wij met de adoptie van de senior Nico. Wat fijn dat deze podenco-op-leeftijd nu bij een warm en ervaren adoptiegezin mag dan wonen.
  Ook Bruno komt in een zeer ervaren adoptiegezin terecht waar andere hobodogs hem al voor zijn gegaan.Pisco, een jonge bodeguero,  gaat ook wonen bij mensen die eerder al een Hobodog adopteerde. Omdat onze stichting nu ruim 9 jaar bestaat zijn veel mensen nu toe aan hun tweede, of derde, of vierde of…de Hobodog. Wat fijn dat er blijkbaar zoveel vertrouwen is dat mensen zich opnieuw bij ons melden.
  Blanquita is ook geadopteerd. Zij kwam naar Nederland samen met Ruth met als doel dat ze samen geplaatst konden worden. Maar helaas bleek Ruth teveel ongemakken te hebben waardoor zij niet klaar  bleek voor adoptie, terwijl Blanquita meer dan klaar was en letterlijk stond te sprongen om een eigen plekje. Ruith mag nu in het adoptiegezin van Claudia, waar ook andere honden zijn, op haar eigen tempo herstellen.
  Tenslotte ook nog goed nieuws over Camilla want ook zij mag binnenkort afreizen naar haar adoptiegezin.

 

 

 

• Bij Stichting DierenDonaties hadden wij een project aangemeld: Preventieve pipetten voor 70 honden via Stichting Hobodogs. De 445 euro werd door donateurs al snel bij elkaar gebracht waardoor de pipetten nu aangeschaft kunnen worden voor de honden bij Puntanimals. Dank je wel allemaal.

 

 

 

 

 

• Ook een andere actie was een mooi succes: er werd een loterij opgezet door Jannette en Katrien om (deels) de dierenarts rekening van Serranito te kunnen betalen. Al snel waren alle lootjes verkocht en was er een bedrag van 500 euro behaald.. De prijs was een exclusief, op maat gemaakt tuig. Dit werd gewonnen door Lianne. Het tuig is nu in de maak!

 

 

 

 

• Helaas niet alleen goed nieuws…Hoe blij waren wij vorige maand te kunnen melden dat er een adoptiegezin was gevonden voor Palomo en Paloma, twee prachtige witte galgo’s die al jaren bij Puntanimals verblijven. Maar helaas bleek dat Palomo niet helemaal fit was en er was onderzoek nodig om te kijken waarom hij maar niet herstelde van allerlei ogenschijnlijk onschuldige kwaaltjes. Toen werd er vastgesteld dat er sprake is van een Gegeneraliseerde vasculaire Trombose. Omdat hij nu verder behandeld moet worden en de prognose nog helemaal niet duidelijk is (mogelijk kan hij goed herstellen) werd besloten dat hij niet kon reizen en dat hij nog een hele tijd goed opgevolgd moet worden. De adoptanten hebben in goed overleg met het adoptieteam besloten af te zien van adoptie. op dit moment kunnen we alleen maar hopen dat Palomo goed hersteld en dat hij samen Paloma nog een mooie toekomst krijgt. Wordt vervolgd!

 

 

 

 

 

• En wat een pech! Het transport van eind februari kon helaas niet doorgaan. Alles was goed geregeld en iedereen was er klaar voor maar toen kreeg de bus van de transporteur problemen en die waren niet 1-2-3 opgelost. Gelukkig gebeurde dit voordat de honden werden opgehaald en zaten er dus geen honden in de bus. Maar het betekende wel dat het transport geen doorgang kon vinden. Dus adoptanten en opvanggezinnen moesten we teleurstellen, alsmede de shelters waar de honden opgehaald zouden worden. Voor de honden betekende dit dat ze nog 4 weken langer in Spanje moesten blijven. Behalve kleine Simba want deze pup werd opgehaald door de adoptanten zelf.

 

 

• De voorjaarswandeling

  Aanmelding Hondenwandeling Hobodogs

  Op zaterdag 9 mei organiseren wij de jaarlijkse hondenwandeling voor alle Hobodogs én hun baasjes.
  Natuurlijk zijn vrijwilligers en andere geïnteresseerden, na aanmelding, ook van harte welkom.
  Het verzamelpunt is Restaurant De Kriekeput naast wandelgebied Herperduin: Schaijkseweg 3a in Herpen.
  We verzamelen hier om 10.30 uur voor een kop koffie of thee, waarna we om 11.00 uur starten met de wandeling. Het losloopgebied is niet omheind, dus maak zelf een afweging of je hond hier los kan of niet.
  In het bos is een uitgezette wandeling van ongeveer 6 km, je loopt hierbij ook langs een zwemvijver waar de honden kunnen zwemmen. Natuurlijk kun je zelf bepalen hoelang je meeloopt.
  Na de wandeling komen we terug bij De Kriekeput waar een apart, overdekt, terras voor ons klaarstaat. Hier kan gebruik gemaakt worden van een lunch. Het lijkt ons fijn om hier iedereen even te spreken. Ook zullen we wat leuke spullen verkopen of verloten voor het goede doel. We hopen dat MariCarmen en Mayte van Puntanimals ook weer kunnen komen om onder andere ‘hun’ honden te knuffelen.

  Voor deelname aan de wandeling bieden we twee opties:
  1. Deelname aan de wandeling met een consumptiebon en lunch na afloop: soep, broodje gezond en voor 15 euro per persoon.
  of
  2. Deelname aan de wandeling voor 5 euro per persoon, inclusief 1 consumptiebon voor koffie/thee.

  Aanmelding voor de wandeling kan als volgt:
  Stuur een mail naar bestuur@hobodogs.nl, vermeld hierin duidelijk:
  aantal personen, naam van de hond(en), wandeling mét lunch (15 euro pp) of wandeling zonder lunch (5 euro pp). Eventuele dieetwensen horen wij ook graag.
  Wij vragen u vervolgens het betreffende bedrag over te maken op NL89 RBRB 0954 4694 10 t.n.v Stichting Hobodogs ovv de naam van de hond(en).

  We hopen op een grote opkomst, stralend weer en een geweldig weerzien!

  

 

 

• En ja hoor….daar is ze weer! De column van Mieke!

   

  Een eindje lopen.

  Ik ben gewend om dagelijks een paar kilometer te wandelen maar afgelopen half jaar ging dat niet vanwege overbelasting van mijn rechterbeen. Spieren en zenuwen werkten niet langer mee maar tegen. Maar …. Afgelopen week heb ik elke dag gewandeld en grotendeels pijnvrij. Gisteren zelfs ruim 10 kilometer! Waarschijnlijk zit je nu met gefronste wenkbrauwen je af te vragen waar dat nou goed voor is, dagelijks zoveel kilometer lopen. Dat ga ik je nu vertellen!

  Wandelsokken aan, wandelschoenen aan, iPhone opgeladen, oortjes opgeladen, huissleutel in de rechterjaszak, pakje zakdoeken in de linkerjaszak, wandelpad starten, kus en tot straks.

  De eerste kilometer loop ik langs een drukke verkeersweg dan sla ik af naar het bospad. Al gauw wordt het stiller en ben ik alleen met enkel het geluid van kwetterende vogels.  

  Bij elke stap hoor ik een soort piepend geluidje van mijn schoenen. Verder is het doodstil. In de verte zie ik 2 reeën staan. Ze grazen en kijken niet op. 

  Het wordt stiller en koeler naarmate ik verder het bos in ga. Hier kan ik niet meer verrast worden door achteropkomende tractoren dus i s het veilig om naar een muziekje te gaan luisteren.

  Ik heb een playlist ‘memories’. Hierin staan bijna alle liedjes die ik heb gebruikt bij video’s van de honden. En als ik een van deze liedjes hoor brengt dat me direct terug in de tijd van lang geleden.
  Ik kies The Ludlows, James Horner, Legends of the Fall. Het is de muziek die bij de video van Lucas hoort. Het is filmmuziek en dat was het jaar met Lucas ook: een ontroerende en onvergetelijke film.

  Op 14 februari 2004 haalden we Lucas op van Schiphol. Onze 3e pleeghond. Verlegen stapte hij uit zijn bench. Twee grote bruine ogen keken ons verwachtingsvol aan en voordat we Schiphol hadden verlaten keken wij elkaar aan met een grote glimlach….die JA betekende!
  O wat was hij mager! Zwervend gevonden met een ingegroeid touw in zijn hals. Dat touw was natuurlijk verwijderd en de wonden netjes gehecht.

  Wat hebben we ongelofelijk veel van hem gehouden maar helaas, het was niet genoeg om hem beter te maken. Want al gauw bleek dat hij erg ziek was. Precies één jaar was hij bij ons, op 14 februari 205 is hij overleden. Zijn lichaam was helemaal op. Had teveel geleden.

  Maar van dat ene jaar hebben we een feestjaar gemaakt! Lucas was dol op mensen, op dieren, op autorijden, wandelen en zoals elke galgo, dol op knuffelen.

  Dus reden we met hem naar Hemmeland waar hij veilig een huppeltje kon maken.
  Destijds had ik een zwarte VW Beetle, een supersnel karretje!  Maar voor Lucas was het een lastige auto om in te springen. Optillen deed hem pijn dus…. Beetle ingeruild voor een VW Caddy!
  Lucas kon er makkelijk instappen en lekker languit liggen. We hebben heel veel autotochtjes gemaakt met hem. Hij genoot; als we achterom keken zagen we hem op zijn rug liggen met zijn beentjes in de lucht en nu weer voel ik hoe blij we waren dat hij het naar zijn zin had.

  Ondanks alle goede zorgen ging zijn gezondheid steeds meer achteruit en op een zondagmiddag gaf Lucas duidelijk aan dat het genoeg was. Dat het tijd was om afscheid te nemen.
  Het was vreselijk om niets meer voor hem te kunnen doen. Of toch wel, we hebben hem beloofd dat zijn kussen nooit leeg zou blijven en die belofte hebben we gehouden.

  Onder het laatste deel van Lucas zijn video staat een song van Frederika Stahl; 

  Twinkle twinkle Little star. Een sterretje is Lucas zeker, een bijzondere onvergetelijke sterretje.… 
  Zijn as is gedeeltelijk verstrooid in Spanje en een gedeelte is naar zijn Spaanse pleegmoeder gegaan. De video eindigt met een foto van de struik waar de as van Lucas ligt.
  Na dit laatste beeld houdt de muziek ook op. 

  Zo langzamerhand kom ik weer in de buurt van boerderijen en drukke wegen.

  Heel even was ik terug in de tijd. Even heel dichtbij van een vriend waar ik zielsveel van hield en die ik lange tijd ontzettend heb gemist. Maar op deze manier herinneringen bekijken doet goed. Ik doe de ‘oortjes’ terug in het doosje, veeg mijn wangen droog en snuit mijn neus.

  Morgen weer een herinnering… Neva! Nu rechtsaf richting huis. 

  Mieke